ජීවිතය - : :හීන හැබෑකරගන්නට වෙර දරන ජීවිතය : :

තවත් එක් ගායකයෙකු නොවූ.....ශිහාන් මිහිරංග අද මට ශිහාන් මිහිරංග ගැන කතා කරන්න හිතුවා. ශිහාන් මිහිරංග, ඇත්ත වශයෙන්ම කිව්වොත් මුල් කාලයේ මම අකැමතිම චරිතයක්. සිංදු කන තවත් එක චරිතයක් ලෙසයි මට ඔහුව පෙනුනේ. ඒ වගේම තමන්ගෙ කෙල්ල සිරස සුපර් ස්ටාර් තරු වලට වහ වැටෙන එක නවත්වන්නට ඉතාමහන්සිවී වැඩ කල කෙනෙකි මම. (කෙලින්ම කිව්වොත් සිරස සුපිරි තරු මට අරහං) ඒ කාලේ සෑම කොල්ලෙකුටම තිබ්බ ප්‍රශ්ණයක් නේ ඒක. ඒත් ඇයි මට ශිහාන් විශේෂ වුනේ..., ඒ මට ශිහාන්ව පෙනෙන්නේ ලෝකල් මයිකල් ජැක්සන් කෙනෙක් හැටියට. ඔහුගේ ගීතවලට මිනිස්සු කොච්චර බැන්න ද, ප්‍රබුද්ධයන් පත්තර ගනං ඔහුට විරුද්ධව ලියන්න ඇති. මටත් ඔහුගේ ගීත පෙනුනේ නිකං බොරු හෑල්ලක්, දුක් ගැනවිල්ලක් කියා විතරයි. නමුත් ඔහුගේ ගීත බොහොමයක් ඔහුම ලියා, ඔහුම සංගීතය යොදා කල බව දැනගත් විට මම පුදුමයට පත් වුනා. ඔහුගේ මුල් සීඩී තැටියේ තිබූ ගී ඇත්තටම ඔහුගේ හීනයන් වෙන්න ඇති. ඔහු‍ට අත්විඳීමට වූ ගැහැටයන් ඒ ගී තුලට ඔහු ඇතුලත් කරන්න ඇති. ඒක‍ට කවුරුවත් කරදර කරන්න නැතුව ඇති. මොකද සියළුම ගී ඔහුගේම නේ, සංගීතයත් ඔහුගේමනේ. ඒ නිසා බොක්කෙන්ම අවශ්‍ය දේ කියන්න ඔහුට පුළුවන් වුනා. ඒවගේම මිනිස්සු කො...

අදත් විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෝ පිරිසක් උපවාසයේ..., හැමදාම මොකක් හරි විශ්ව විද්‍යාලයක ශිෂ්‍යයෝ සෙට් එකක් උපවාසය කරනවාමයි. මේ වැඩේ නැවතිලා තිබුනේ 2004-2005 ජවිපෙ ආණ්ඩුවත් එක්ක හිටපු කාලෙ විතරයි. මේ අය ආණ්ඩුව අතහැරියෙ මේ ප්‍රශ්ණ එයාල ආණ්ඩුවේ ඉඳගෙනවත් විසඳන්න බෑ කියල ද දන්නෙ නෑ..(මේ ප්‍රශ්ණ ප්‍රායෝගික නෑ කියල එයාලට තේරුනාට, එයාලගෙ පැවැත්මට උද්ඝෝෂණ ඕනම නේ..) මේ ළඟදි පත්තරේක දැක්ක, මහා ශිෂ්‍ය සංගමයේ ආධාර උපකාර ප්‍රතික්ශේප කරල, අහිංසකව සාධාරණ ඉල්ලීම් ඉල්ලල, ඉල්ලීම් දිනාගත්ත පිරිසක්. එයාලට ඒ ඉල්ලීම් දිනාගන්න ලැබුනෙ, ඒ ප්‍රශ්ණය දඩමීමා කරගෙන ගහමරා ගන්නෙ නැතුව මාරාන්තික මහා ශිෂ්‍ය සංගමය ප්‍රතික්ශ්පකර එය කල නිසා වගක්ද මට අහන්න ලැබුනා. මේ විදිහට ගියොත් මහා ශිෂ්‍ය සංගමයත් ජවිපෙ වගේ අවලංගු කාසියක් වෙයි කියල දැන් ඒවගේ අසම්මත පිකටින් තියන්න ශිෂ්‍ය සංගම් වලට වාරණයක් කරයිද දන්නෙ නෑ. අද කාලෙ සරසවියට යන්නෙ අනිවාර්යයෙන්ම රජයේ රැකියාවක් ගන්න, බල කරල ගන්න පුළුවං කියන හැඟීම නිසා නේ. ඒත් විශ්ව විද්‍යාල කියන්නේ රැකියා සඳහා පුහුණු කරන වෘත්තීය පුහුණු මධ්‍යස්ථානයක් නොවන බව අද මේ මිනිසුන්ට අමතක වෙලා ද කොහෙදෝ..(මේකට වර...

හුඟ කාලෙකින් බ්ලොග් එක පැත්තෙ එන්න බැරි උනා... ඒත් අද මං හිතා ගත්ත මගේ දුක කියන්නවත් මගේ ජීවිතය පාවිච්චි කරන්න ඕන කියලා. මම මේ වන විට මගේ රටේ පුරවැසි කම අහිමි වුනු තැනැත්තෙක්. (ඒ කියන්නේ මාව මේ ලෝකෙ කිසිම රටකට අයිති නෑ... අයියෝ මට හරි පාළුයි වගේ.....) ඒක නිකං අපබ්‍රංසයක් වගේ දෙයක් නිසා කතාවම කියන්නම්. මගේ ජාතික හැඳුනුම් පත දැන් හොඳටම දිය වෙලා, නම් නං හොයාගන්නවත් බෑ.. පොලීසියෙන් චෙක් කරනකොට මේක ඉක්මනින් හදාගන්න කියල මාව යවන්නේ, මගේ මූනෙ තියෙන අහිංසක කමට වෙන්න ඇති., ඒත් මගේ අයිඩින්ටිය හදාගන්න ඕන කියන එක මගෙ හිතේ තිබුනා. ඒත් ඒකට වෙනම නිවාඩු දාල මාර රස්තියාදුවතක් වෙලා කරන්න ඕන දෙයක් නිසා කල් දදා හිටියා. මේ දවස් වල E.P.F එක පරිගණක ගත කරනවනේ, ඒකට මාත් ෆෝම් පුරවගෙන ගියාම මගේ අයිඩින්ටිය භාරගන්න බෑ කියල කියුවා. මොකද ඒක මට ආය සල්ලි ගනිද්දි ප්‍රශ්ණයක් වෙයි කියලා. ඒ පාර නං මගේ හැඳුනුම් පත ඉක්මනටම හදනවා කියල හිතා ගත්තා. (ඒත් ඒකට වෙලාවක් හමුබවුනේ නෑ) ඔය අස්සේ මට අඩුගානට ඩ්‍රයිවින් කියල දෙන අඳුරන තැනක් හමුබවුනා. (මගේ මාමගෙ පුතා යන කොට මාව බලෙන්ම අරගෙන ගියා.) එහෙනං එතකොට මට ලයිසන් එකවත් තියෙනවනේ, ආය ජ...